چاپستیک ها به طور گسترده در چین استفاده می شوند و اکنون در خارج از کشور نیز از آن استفاده می کنند. چاپستیک ها، که در اصل در چین باستان "زو" نامیده می شد، که می تواند به فرهنگ یانگ شائو (حدود 6000-7000 سال پیش) برگردد. چوبها در ابتدا از سفال یا استخوان ساخته میشدند و بهجای گرفتن مستقیم با دست برای چیدن غذای داغ استفاده میشد، بنابراین، میتوان آن را به عنوان یک پیشرفت کلیدی در ابزار ناهار خوری بدوی نامید.
در طول سلسلههای شانگ و ژو، چاپستیکها همراه با «با» (قاشق) به عنوان بخشی از شیوه غذاخوری اشراف زادگان استفاده میشد. پس از سلسلههای کین و هان، با توجه به رواج کشت ارزن و برنج، چاپستیکها به دلیل مناسب بودن برای غذای دانهدار در بین مردم رایج شد و همچنین مواد چاپستیک به بامبو و چوب گسترش یافت و به خوبی با ست کاسه چینی تناسب داشت.
در سلسلههای تانگ و سونگ، شکل چاپستیکها استاندارد شد که در بالا و پایین گرد بود و همچنین مفهوم چینی باستانی "آسمان گرد است و زمین مربع" را منعکس میکرد، علاوه بر این، چاپستیکها نمادی از زندگی زیباییشناختی ادبا و دانشمندان شد. در سلسلههای مینگ و چینگ، فرهنگ چاپستیک به بلوغ رسیده بود که میتوانست باعث ایجاد «دوازده تابو» شود. بعداً، چاپستیک ها به شبه جزیره کره، ژاپن، ویتنام و غیره پخش شدند.
در حال حاضر، مواد چاپستیک شامل بامبو (یا چوب)، سرامیک، فولاد ضد زنگ و غیره است که به ترجیحات شخصیتی بستگی دارد. همچنین می تواند رنگ ها و طرح های مختلفی را متناسب با ست شام از جمله طرح های کاسه سرامیکی ساده ایجاد کند.
